Tüh, yetişemedim! Bir dakika daha erken çıkabilseydim evden ya da birazcık daha sıklaştırsaydım adımlarımı yetişecektim halbuki. Neyse, bunda da bir hayır vardır. Belki kaçırdığım otobüs kaza yapacak yolda, korunmuş oldum. Belki de otobüste nahoş bir olay yaşayacaktım. İyi oldu, iyi. Ya bomba koymuşlarsa otobüse? “Verilmiş sadakam varmış” derim artık. (...) Bir dakika ya! Ya bineceğim otobüste bu olasılıklar başıma gelirse? Bazen saniyeyle kaçar kurtulursun bir ihtimalden, bazen de resmen kovalarsın o ihtimali hiç fark etmeden. Hangi şıkkı işaretlemiş oldum ben şimdi? En iyisi C şıkkı: Sadece otobüsü kaçırmış olma durumu yani. Öbür otobüs gelince biner, sağ salim varırım gideceğim yere. Ne bir olay, ne bir şey. Sadece otobüsü kaçırdım. Telafi edebilirim. Koca hayatta hatırlanası bir yanı yok. Ne güzel kafanın rahat olması. Olayları akışına bırakmak. Kontrol etmemek. Akarsu üzerindeki saman çöpü taklidi yapmak. Kitabımı okuyayım bari öbür otobüs gelene kadar. Hem planladığımdan daha fazla zaman ayırmış olurum okumaya.
6 yorum:
heh heh :) bi otobüs altı üstü, hem sizin orda sık geçer otobüsler di mi.. Kafana hiç takma yani :)
İşbu yazıda yazar otobüsü bir metafor olarak kullanmaktadır. Söz konusu otobüs hem gerçektir, hem değildir. :)
Yazıyı okurken kaçan otobüs için, içimden geçen tüm bahanemsileri yazmışsınız.. Ama benim kendimde farkettiğim hiç ama hiç negatifini düşünmemiş olmam. Sanki ne olursa olsun korunmaktan öte birşey olamayacakmış gibi..
Su üstündeki çöp misali benzetmesi ise harikulade. Yapabilmesi çok zor olsada..
Ne olursa olsun hep korunuruz elbette. Rabbime hüsn-i zannım var. Ama ben dibine kadar bir insanım. Pozitif yaklaşımlı insanlara imrensem de bence insan olmanın bir gereğidir olumsuz da düşünebilmek. Burada önemli olan hangi düşüncenin zan, hangi düşüncenin vehim derecesine layık görüldüğü. Her düşünceye gerektiği kadar önem verilirse paranoyalar asgariye iner, adımlar doğru atılır. Yorum için teşekkürler!
Otobüsü kaçırmak üzereyken koşarak yakalamayı başardığım günün akşamına bu yazıyı okumam... Otobüse koşarken yazdığın tüm düşünceler aklımdan geçti ama yine de koşmaya devam ettim. Kim bilir belki de bazen oluruna bırakmak yerine çaba sarfetmek gerekiyordur.
Tabi otobüsün içinde 5 dakika nefes alış verişlerimi düzenlemeye çalışırken millete rezil olmuş olabilirim =)
Ben de bugün otobüsü yakalamak için koştum, yakaladım da. (Yakaladığımda nefes nefese değildim :)) Olan şey doğru olan. Olmayan şey ise belirsiz. Bu durumda, olan şey beyinde 1-0 önde.
Öyle olmalı, çünkü öyle oldu. :)
Yorum Gönder