Merhaba Küçük Ben!..
Aradan yıllar geçti seni görmeyeli... Belki de unutmuşsundur kendini... Ben de unutmuştum, ama ne zaman ki kalbim parçalara bölündü, seni; o masum beni hatırladım...Hayat ne kadar basitti sen 5-6 yaşlarındayken. Her gün anaokuluna gider oyun oynardın, şarkılar söylerdin... Oyuncak trafik lambaları vardı Metin Abi'nin yaptığı... Bisiklete biner araban varmış gibi davranırdın... Güzeldi o günler... Hayatı kocaman sanırdın, oysa sen büyüdükçe küçüldü hayat... Ben ise sıkışıp kaldım... İsterdim ki gene küçücük bir kız olayım, ileride nasıl olacağımı ayak parmaklarımın üzerine basıp boyumu uzatarak anlamaya çalışayım, saçlarımı iki yandan toplasın annem, artık kağıtları toplayıp yeniden kağıt yapayım, tek derdim oyundaki mızıkçı arkadaşlarım olsun... Gerçek olamaz artık, ama düşlemesi bile zevkli... Seni hatırlamak güzeldi...
“Kendine iyi bak!” diye bitirmek isterdim ama sen yoksun artık, senin yerine ben varım...
Olsun, yine de “hoşça kal” olduğun yerde, kalbimin en derinlerindeki o kilitli köşede...
-Ben.
02 Eylül 2007
Pazar
1 yorum:
Benden de Küçük Ben'e Merhaba!
Benim yoldaşım hep O, ben onu hiç kilitlemedim ki, kilitlersem kaybolurum.
Her karanlık günümde, sadece o benimle, tek yol arkadaşım, tek sırdaşım.
Karanlık kuyularımdan birisine düştüğümde, beni arayan, bulan, geri dönüş yolunu gösteren hep O.
Yaşamın getirdiği tüm acıları benimle paylaşan (bazen gizli gizli birlikte ağlarız da biz) O.
Elimi hiç bırakmayan küçük Ben'e Merhabamı esirgeyebilir miyim, yoksa bende mi vicdansız ve vefasızların kervanına katıldım?!
Yorum Gönder