Görünmez arkadaşlarınızı anlatın bana...
Çok büyüdüler mi bunca yıl içinde? Yeterince olgunlaştılar mı? Sahi, ne zaman tanışmıştınız onlarla? Çok mu yalnızdınız da, kalbinizin tüm kapılarını öylece açtınız? Kaçı terk etti sizi, siz büyümeye devam ederken ve kaç tanesi daha hayatınıza giriverdi? Birlikte hangi filmleri seyrettiniz, ne tür kahveler içtiniz? Hangi konularda kavga ettiniz, kaç bin kere dertleştiniz?
Yağmurlu ve rüzgarlı bir akşam üzeri bir yandan hızlıca yürüyüp diğer yandan şemsiyenizi dengede tutmaya çalışırken neler anlattınız onlara? Nasıl espiriler yaptılar da bu kadar neşelendiniz? Gülümsediğinizi etraftan farkedip de anlamlandıramazlar diye aniden kendinizi toparlamak nasıl hissettirdi size? Keşke yolda kimse olmasaydı da, o anlatsaydı ben dinleseydim diye duyulmayan bir "ah!" çektiniz mi?
Tam olarak ne zamandan beri başka beyinlerin arasında yaşamaktan vazgeçtiniz?
Görünmez arkadaşlarınızı anlatın bana... Siz ölünce bir mezarları bile olmayacak zavallı arkadaşlarınızı. Hatırları kalmasın bu âlemin yedi milyarlık çöplüğünde.
2 yorum:
Görünmez arkadaşlarımdan bir tanesinin olgunluğu haddini aştığı için zıddına döndü. Bir daha da büyümek istemiyor. Büyük taklidi yapıyor bazen. Bir seferinde, gülmesinin sebebini etraftakiler anlamayacağından, hemen pencereye yaklaşıp dışarı bakarken kendisini toparlamaya çalıştı, deli damgası yememek için. Sahi, tımarhanedekiler miydi asıl deli; yoksa anlamadığı şeyi ‘deli saçması’ diye yaftalayan, kendi ruh sağlığı yerinde olmadığı halde kimin deli olduğuna karar verebilen toplum mu?.. Bazı sorulara cevap bulmanın, büyüyünce zorlaştığını biliyor 'o'. İşte bu yüzden büyümeyecek. Sayende hatırı da kalmayacak, "bu âlemin yedi milyarlık çöplüğünde".
Bazı sorulara da cevap bulmak kolay oluyor;
cevabı kabullenmek ya da kabullenip de kabul
ettirmek zor. Bu kimseyi tınmadan dönüp duran
gamsız dünyada 'o'nun kararına saygı
duymaktan başka ne yapılabilir ki... Teşekkür ederim.
Benden selam olsun yedi milyarlık çöplüğün -1'ine.
Yorum Gönder